Bugün yazımı yazarken bilgisayarımda Hovhannes TOUMANIAN’ın AKHTAMAR adlı eseri çalıyor. Gece okuduğum şiirlerin yazarı Aziz ERİM, kitabında Kürtlerin çilesini şiirleri ile anlatıyor, bu ülkenin herkese yetecek kadar büyük ve güzel bir ülke olduğunun altını çizerek. Ve masamda duran belge.
Masamda öylece durup duran bu ülkenin yüzyıllardır süregelen bir aradalığına küfür olarak nitelendirdiğim bir dilekçe. Mardin İl Jandarma Komutanlığı’na yazılmış ve işgalcilerin derhal kovulmasını isteyen dilekçe.
İşgalci kim? Deyrulumur Manastırı rahipleri. İşgal olunan yer neresi? Deyrulumur Manastırı. Ve şöyle diyor dilekçenin sahipleri, jandarmaya “Siz bunların kafasını kesmeyin ama burada sürün gitsinler”
“Sürün gitsinler” denilince dilekçe sahipleri gibi Kürt kökenli olan şair Aziz ERİM’e bir kez daha kulak veriyorum. Diyor ki; Göçe zorlandık, talanlardan sonra/Hısım Aşiret, ırak düştük” ve sonrasında sırtlanlarla akbabaların nasıl da kardeş olduklarını anlatırken.
Yüzyıllık bir Manastırdan sahiplerini zorla sürdürmeyi isteyen bu dilekçenin sahipleri Cumhuriyet’in jandarmasına Fatih’in torunları olduklarını hatırlatıyor. Demek ki kendileri unutmuş Fatih’in Kürtlere nasıl beddua ettiğini. Ne demişler hafıza-i beşer nisyan ile maluldür değil mi?
Dilekçenin bir yerinde de Milli Birlik ve Beraberlikten bahsediliyor. Ama sanırım bu dilekçede imzaları olan üç muhtar bilmiyor ne demek olduğunu bu birlik ve beraberlik meselesinin.
Meseleyi uzatmıyorum. Midem bulanıyor bir vakitten sonra. Başıma ağrılar saplanıyor. Ve ister istemez kendi kendime soruyorum” üstünde bu denli çok kan olan bu topraklar aslında kimin?”
BAŞSAĞLIĞI
Şimdi bir güvercin daha havalandı göğe doğru
Bir güvercin daha katıldı gidenlerin yasına..
AHMET SÜER’i kaybetmiş olmanın derin üzüntüsü içimizde.
Henüz geridönüş yok.