hayata bir nefes..

Askerdeyim. Bu yüzdendir ki dünyadan ve vatanımdan bihaberim. İnsan vatan borcunu öderken vatanından bihaber kalır mı diye sormayın sakın; kalır. Gerçi keyifli bir durum bu. Her gün sabah it kalkmadan, gün doğmadan ve kargalar henüz kahvaltılarını yapmamışken uyanıp yaptığım ilk şey hayali bir radyo kanalı uydurup kendimce haberleri dinliyorum. İlk haber iktidarın değiştiği ve yeni iktidarın CHP tarafınca oluşturulduğu oluyor. Sonra ülkedeki işsizlik, intihar ve bilumum depresif hallerin sona erdiği şeklinde haberler veriyorum kendimce. İnsan böyle haberleri, hepsi uydurmaca olsalar dahi, duyunca mutlu oluyor orada. Ve her sabah yataktan aşağı atarken kendimi, üç kere tekrarlıyorum besmele niyetine; “Güzel günler göreceğiz çocuklar, güneşli günler!”

Bugün geçen son yirmi beş gündür ilk defa gazete gördüm. Ve biliyor musunuz o gazeteyi okudum! Meğer gazeteler çok kıymetli imişler. Son sayfasını da okuyup kapatınca gazetenin, nedense duruldum, iyiden iyiye sessizleştim. Çünkü kendimce, o yasaklar ülkesinin içinde kurduğum Alice’in harikalar ülkesinden çıkıvermiştim aniden. Gazete okuyunca anladım ki bu vatanın toprakları üzerinde düş kurman bile bir sınırı; yasakları var. Kurduğunuz düşün tam trasında bir şamar yiyip uyandırılıyorsunuz çünkü.

Mehtap öğretmeni okudum gazetede. Onun yenilen hakkını, bozulan düşünü okudum. “Arada kan var” diyen Sinan Etiz’i okuyup bu ülkedeki devlet eli ile yaşatılan ve/veya zeri kapatılan kanlı davalarına üzüldüm. Sonra bahsedilen kan olunca bu ülkede kanı en çok dökülen ama hiçbir kimseye dava gütmeyen Alevileri düşünüp umutlandım yine. CHP’nin iktidar için artık çok ciddi bir alternatif ve umut olduğunu da okudum gazetede ve sanırım bu gaz bana askerliğim içinde birkaç yetecek. Yürüyüş yaparken bizlere söylettirilen onuncu yıl marşı daha bir anlamlı olacak şimdi. Bu arada marş demişken hazır size bir ironiden de bahsetmek isterim. 1980 yılında ordu tarafından yapılan darbe sonrası yasak edilen “Gündoğdu marşı bugün aynı ordu tarafından sekizerli yürüyüş kolunda yaptırılan acemi er eğitimlerinde, askerler tarafından bağıra çağıra söyleniyor. Hoş biraz sözleri değişik ama ben burada söylenen versiyonunu da beğendim.

Dedim ya bugün gazete okudum. Ve varolan iktidar için yine içimden,sessizce onlarca güzel şeyler söyledim. Hepsini andım. Ve aklıma bir dizesi takıldı Murat YALÇIN’ın “İnsan hiç değilse avucunu yalamalı ki bir yeri temiz kalsın”

BİZDE OLSA…

Çalışma Bakanı Ömer Dinçer, Şili’deki maden kazası için “Bizde olsa üç günde kurtarırdık” demiş. Sayın Bakan sahi mi söylüyorsunuz?

Unutmuş Sayın Bakan, bırakın diriyi, ölüyü bile çıkaramadığımızı.

“Efendim anne?”

“Oğlum uğraşma bakanla, unutan o değil sensin?”

“ Nasıl yani?”

“ E, oğlum onlar o işi Allah’a havale etmişlerdi, bizim Karadon faciası kaderdi kader!”

“!!!”

Annem haklı, Sayın Bakan da. Pek muhterem hükümetimiz bizdeki olayı kader diye Allah’a havale edip, diğer taraftan da sümen altı etmemiş miydi?  Şimdi tabii ki dünyaya hava atarlar, üç günde kurtarırdık diye. Giderler, Şili halkına “yahu bu iş kader kısmet meselesi, bu işçilerin kaderlerinde de yerin bilmem kaç metre altında ölmek varmış” diyecek, üçüncü günde de ölen işçilerin hayrına helva dağıtıp geri geleceklerdi. İşte size üç günde kurtarmanın formülü. Gerçi daha açık ifade edersek bizim muhteremin kurtarırız dediği aslında işçiler değil, Şili’de görevde bulunan hükümet.

Hep merak ederdim, şimdi daha çok merak ediyorum, bu siyasilerin halkla bu kadar dalga geçmesinin nedeni nedir? Nasıl bir güce sahiptirler ki kendilerini bir makama oturtmuş olan halk ile böylesine pervasızca konuşabiliyorlar.

Biz daha Karadon’daki iki işçimizin naaşlarını bile toprak altından çıkarıp ailelerine teslim edememişken şimdi gelin de muhteremin dediğine bakın ; “Bizde olsa üç günde kurtarırdık”. Ne diyordu Nasreddin Hoca, “Sen onu benim külahıma anlat”.

ÖZLÜ SÖZ

Bir başbakan sahneye çıkıp soytarılık yapsa yarım dakika beceremez, foyası ortaya çıkar. Ama bir soytarı, yıllarca kimseye hissettirmeden başbakan koltuğunda oturabilir. Peter USTINOV.

‘DUT YEMİŞ BÜLBÜL İLE YEDİ BAŞLI YILAN’

Değerli okuyucu, bugünkü yazımın bu bölümü 1957 yılında Tercüman gazetesinde Emin SANDALCI’nın kaleme aldığı yazıyı paylaşmak istedim. 53 yıl sonra değişen bir tek partinin ismi.

“Bir yıl önce gazeteler çıkarılan yeni Basın Kanunu ile dut yemiş bülbüle döndürülmüşlerdi. Bu hadisenin yıldönümü olan 7 Haziran’da gazetelerimizin ancak bir ikisi bu mutlu (!) günü layık olduğu veçhile hatırladı. Gerisi dut yemiş bülbül rolüne devam etti. Ne yaparsınız? Herkesin bin bir düşüncesi, çeşitli hesabı vardır. Koskoca gazeteler yüzlerce kişiyi besleyen kadroları ile topun ağzına getirilemez ki. Bir senenin bilançosu çok basit: Hapishane parmaklıkları arkasına dizilmiş bir avuç -tüyü yolunmuş tavuk misali- kesik saçlı gazeteci. Maamafih her toplulukta birkaç haşarı, zaptu ranta gelmez tip mevcuttur. Esas itibariyle basınımız, geçen sene içinde usluluk bakımından iyi bir not almış, çizmeden yukarıya çıkmamayı başarabilmiştir. Böylece, birçok mesut şahıs, yüksek mevkilerde bulunanlar adi iftira ve hakaretlerden, yalan haber ve isnatlardan masum kalmışlar, dolayısıyla vatan, millet hizmetinde daha verimli çalışabilmişlerdir.
Onlar ermiş muradına… biz çıkalım gazetecilik oyununa…
Öyle ya, bizimkisi oyun. Böyle gazetecilik olur mu? Sağa bakma. Sola bakma. Konuşma. Konuşma. Al eline kalemi, çöpçü onbaşılarının ceketlerinin düğme sayısı 4 mü yoksa 5 mi olmalı diye mütalaa yürüt.
Basın Kanunu’nun müspet neticelerini kim methederse etsin. Hatırlanması gereken bir nokta vardır, basın mensuplarına kışlada asker muamelesi yapılamaz.
Gerçi, “Biz yaptık oldu” diyecekler eksik değildir. Olur da. Eğer, basın sadece şu kadar tiraja sahip şu kadar gazete demekse mükemmelen olur.
Ve biz… çoğunluğu böylesine perde arkası iplerle idare edilen kukla basını medih de eder. “Aferin uslu çocuk. Al sana şeker” de deriz. Alan da olur.
Bir memleketin içtimai bünyesinde bir muvazene unsuru rolünü oynayan çeşitli müesseseler vardır. Basın, üniversite, yüksek mahkemeler, siyasi partiler, muhtelif meslek gruplarına ait teşekküller, sendikalar gibi. Bunlarsız bir cemiyet, pusulası bozulmuş gemiye benzer. Her türlü aşırı hareket, cereyan, mukavemet görmeksizin, alabildiğine gelişmek imkanını bulur.
Bu kabil müesseseler ancak, hür bir hava teneffüs ettikleri müddetçe gelişip kökleşirler ve fonksiyonlarını yerine getirebilirler. Hür havayı kaldırın. Hepsi de sudan çıkmış balığa döner. Teker teker her birinin çanına ot tıkanır. Neticede, cemiyet bünyesinde çeşitli yılanlar baş kaldırır.
Bugün memleketimizde, bu kabil denkleştirici kuvvetler zayıflamış, içtimai bünyeye lüzumlu olan muvazene bozulmuştur. İşte size, bu yüzden baş kaldıran yılanlardan bir örnek: İrtica! Senelerden beri devrimlerin günlük, dar politika hesaplarına peşkeş çekilmesinden ötürü “taviz” ile beslenen irtica yeniden kıpırdamaktadır. 6 Haziran tarihli Ulus’ta Hüseyin Cahit Yalçın’a, Kayseri’den gönderilen imzasız mektubu okuyun. Okuyun ve hilafetin ihyasını, 5 sene için mekteplerin kapatılmasını isteyen; apartmanı “Bir kaşanede en az 15 ev oturmak suretiyle kızılbaş apartmanlığı” diye tarif eden; sene 1376 yollu tarih atan yedi başlı yılanı ibretle seyredin.
Sonra gazetelerinizi açın ve hâlâ her köşesinde Atatürk’ün manevi şahsiyetinin yer aldığı B. M. Meclisi’nde, “D.P. mitingine gitmeyen kafirdir” diye vaiz veren -ve bu yüzden kanun karşısında suç işleyip mahkûm olan- vaizin mahkûmiyetinin affedilmesi için çırpınıldığına şahit olun.
Bundan sonra da ister gülün ister dövüne dövüne ağlayın.
Ne Ödemiş’te verilen vaiz, ne de Hüseyin Cahit’e gönderilen mektup tek vaka’lar değildir. İstanbul’da Ocak Başkanı imamlar D.P. hizmetinde olduklarını parti kongrelerinde bağırmaktadır. Bu satırları yazanın dosyasında kâfi miktarda hakaret, küfür ve tehdit mektubu mevcuttur.
Dini hislerin simsarlığını yapmayan, hiç olmazsa yobazlık hadiselerini sükûtla geçiştirmeyen, her kalem sahibi bu hakaret ve tehditlere maruzdur.
Hani nerede vatan millet sevgimiz? Devrimlere sadakatimiz? Garplılaşmaya inancımız?
Bizim anladığımız manada bir siyasi parti iktidara, memlekete faydalı olmak inancı ile geçer. Böyle olunca; memleketi uçuruma sürüklemek, iki asır geriye gitmek pahasına üç• beş reyin peşinden koşmaz. İktidarı elden kaçırmak veya elde edememek pahasına dahi olsa bu cinayeti işlemez.
Eğer, siyasi partilerimiz hakikaten millet ve vatanlarını seven kimselerden kurulmuşlarsa; eğer, hakikaten bu memlekete hizmet etmek istiyorlarsa; eğer, bütün o yaldızlı sözler ardında, sadece ve sadece, iktidar sandalyesinin pırıltısından başka bir şey düşünmeyen kimseler değillerse; eğer, parti ihtiraslarının üstünde, her şeyden önce vatanlarının selametini diliyorlarsa bir araya gelir ve müşterek bir tamim ile irticaa taviz vermeyeceklerini millete ilan ederler.
Reyler ideallerden taviz vererek satın alınmaz. Kazanılır. Satın alınan reylerle demokrasi olmaz. Hele memleketİ satmak pahasına elde edilen reylerle.
Gelecek seçimleri değil, gelecek nesilleri düşünmek zorundayız.
Kendi kendimizi aldatmayalım. Yalan, riya samimiyetsizlik, irtica üzerine demokrasi bina edilmez.
Uyanın beyler uyanın. Kimin malını kime peşkeş çekiyoruz Allahaşkına!..“
Emil Galip Sandalcı, Haziran 1957

Tam yüz doksan beş gündür yüreğim can kırığı. Ve taşıdığım en ağır yük, özlem. Müsaadeniz ile bugün sevdiğim kadına, buradan yalvaracağım.

Sevgili; yazabilsem, senin için kaynayan içimi, dört kitabın sonrasında beşincisi olur. Yazamam; taşa tutarlar bedenimi, derimi yüzerler. En ağırı, sensizliğe alıştırırlar diye korkarım. Ve yakarlar tüm kitaplarını aşkın, aşkı yasak ederler. Tarifi olmayan, yaşamayana imkânsız, anlatılsa anlaşılmaz bir şey sana hasret kalmak.

            Sana yazdığım buncasından sonra kalem hala niye yazdığını bilmese de, yazıcısı niye kaleme böylesine sıkı sarıldığını bilmekte. Yazıcı âşık, yazıcı seviyor ve özlüyor. Ve kalem yüz doksan altıncı günü de karalamak istemiyor.

İHALE

Sevgili okuyucu, biliyorum size Edremit belediyesinin yapmış olduğu bir ihaleyi yazacağımı söz verdim. Yazacağım ama aklım çok karıştı, bir türlü toparlayamıyorum. Yani bu işin içinde bir iş var diyeceğim ama bir türlü tarif edemiyorum kendime “nasıl bir iş bu iş”!! Aklımda üç tane soru var. Size ihaleyi yazmadan önce ( yazmak için sadece iki belgeye daha ihtiyacım var, onları da bu hafta temin edip yazacağım) bu soruları bir sorayım belki biriniz bana yardım edersiniz ve belki, bu birinizin adı da Tuncay olur.

            Soru bir: Bir müteahhit, B belediyesine, kendisine 5,03 T.L./M² birim maliyeti olan bir işi 9,00 T.L./M² birim fiyattan yaparken aynı işi 4,03 T.L./ M²’ ye mal ettiği E belediyesine neden 15,60 T.L./ M²  birim fiyattan yapar?

            Soru iki: E belediyesi, B belediyesinin ihale bedelini bildiği halde neden bu kadar yüksek bir kar oranı ile işi müteahhite verir? 

            Soru üç: bu işte nasıl bir iş vardır?

KİM SEÇTİRDİ?

Efendim geçtiğimiz hafta size kahramanlarımdan bahsetmiştim. Biri malumunuz Tuncay Kılıç idi. Bugün de sevgili başkanımız ile devam edelim.

Hatırlarsanız eğer, Kılıç ilk seçildiğinde Edremit’te önceki dönemde yapılmış olan belediye sarayının bir özel üniversiteye devri söz konusuydu. Tuncay Kılıç bu özel üniversitenin “F TİPİ” olduğu gerekçesi ile bu öneriye şiddetle karşı çıkmış ve dolayısı ile de öneri kabul edilmemişti. Şahsen ben o dönem de başkanı bu duruşu ile sempatik bile bulmuştum.

Aradan çok günler geçti. Eh tabi ne de olsa Tayip ile birlikte bir gömlek değiştirme modası da başladı. Anlaşılan gömlek değiştiren bir tek Tayip değilmiş. Sahi Başkan ya, kimdi sizin geçen İzmir’de nikah şahitliği yaptığınız aile? Fettullah Gülen cemaatinden değil mi idi onlar? Neyse canım bana ne oluyor ki!! Ama Devlet Bahçeli bir yandan “Okyanus ötesine” savaş açacak diğer yandan onun belediye başkanı cemaatin nikah şahidi olacak. Olacak iş mi bu şimdi?

Gerçi ben birkaç gündür MHP teşkilatı içini yokluyorum ve nedense hiç kimse sizin bu tavrınıza şaşırmıyor. Ama dert etmeyin siz, ne de olsa size göre sizi seçtiren kesim MHP’li değil idi değil mi? Böyle bir açıklamanız oldu mu? Hani bilmem de, “beni MHP’liler seçtirmedi” diye bir açıklmanız oldu mu diye soruyorum? Aslında ben değil, sizin deyiminiz ile teşkilat soruyor.

BİNBAŞIM ADAY OLMUŞ, GÖZÜM AYDIN.

Gözüm aydın. Milletvekilliği için adaylık dedikoduları başladı. Seçime ve seçimlerden bir ay sonrasına kadar malzemem bol. Benim masal kahramanlarımdan biri de –ki o biri binbaşım oluyor- milletvekilliği için söz aldım diye ortalarda dolanıyor. Efendim, kimden söz almış, il başkanından. O zaman önce il başkanını anlatalım siz de anasına bak kızını al misali il başkanına bakıp binbaşıyı değerlendirin.

            İl başkanı çok demokrattır. İyidir hoştur. Ama demokratlığı da, iyiliği de kendine göredir. Buna ses çıkarmamız olanaksız. Ne demişler her yiğidin kendine göre yoğurt yiyişi vardır. İl başkanı da yiğitçe bir adam. Ona göre demokrasi parti içerisinde konuşarak değil, sandalye fırlatarak olur. Onun için demokrasi, seçimle gelenlerin yerine kendi istediğini görevlendirerek gerçekleşir. İl başkanı için partinin gençleri birer “eleman”dır. Sahi bizim binbaşının da kızının düğününde servisi ilçe gençlik kolları mı yapmıştı? İl başkanı için demokrasi sadece laftır. O yoğurdu kendine göre yiyen yiğit gibi kendi işine geldiği gibi demokrat olur. Olur da, milletvekili nasıl olur?

            Yok yok ben daha yazdıkça, İl başkanı da, binbaşı da beni daha çok sevecek. Neme lazım onların sevgisi de bizim anladığımızdan farklı falan olur da, aç açıkta kalırız.

MERHABA; BİR KEZ DAHA.

Bu sefer verdiğim ara çok uzun oldu, özür. Ama içinde yaşadığımız “acaba” paranoyasından ötürü ister istemez herkes gibi bende kendimi bir sansür deryası içinde buluverdim. Yazmamam aslında benim karar verdiğim bir şey değildi bilmenizi istedim. Neden, yazdıklarımın sizlere ulaşamamış olması idi. Peki şimdi ne değişti de yazıyorum? Çok şey değişti, sevgili okur. Bir kere gazetenin sahibi değişti, bilmem hiç künyede fark ettiniz mi. Şimdi şunu açıkça söyleyebilirim ki artık daha özgürlükçü, daha bizden bir gazetemiz var. O zaman, tekrar merhaba.

“FURUĞ’DAN İBRAHİM GOLESTAN’A…”

“…Derimin altında başımı döndürecek bir baskı olduğunu duyumsuyorum….Her şeyi delmek istiyorum ve olabildiğince içime dalmak istiyorum.Yerin derinliklerine varmak istiyorum.Benim aşkım oradadır.Tanelerin sürgün verdiği yerde, köklerin birbirine vardığı ve yaradılışın kendini çürümüşlükte sürdüren noktada. Benim tenim sanki onun geçici bir biçimidir. Temeline varmak istiyorum. Kalbimi bir meyve gibi tüm ağaçların dallarına asmak istiyorum..”

KAHRAMANLARIM

Çok şenlikli bir yerde yaşıyoruz. Öyle herkese nasip olur bir şey değil. Musa peygambere özenen bir efemiz, Stalin’e özenen binbaşımız, yanında bıraksanız bir çırpıda bir Turan mafya imparatorluğu kurmaya hazır onlarca minik Polat’ı ile dolaşan reisimiz ile birlikte daha da şenlikli bir yer oldu Edremit.

Musa bazen değneği ile ilçenin tüm borçlarını öder, bazen de efeler gibi adam döver. Hele yakında size geçtiğimiz ay yapılan bir ihaleyi anlatacağım ki gülmekten yere yatacaksınız. Ama komik olduğu için değil sinirleriniz fena halde yıpranacağı için güleceksiniz.

Binbaşı yatar kalkar kendini milletvekili olarak rüyada görür; acaba rüyayı nasıl hayra yorsam diye türlü komiklikler yapar. Stalin gibi o da bir an önce demokratik örgütleri kapatmanın peşinde, zira korkuyor ki yarın başına bela olurlar. Biliyorsunuz binbaşımızın son emri ADD, ÇYDD gibi demokratik örgütlerin kapanmasını istemek idi.

Reisi hiç sormayın, onun başı “sıtrançç” oynamaya hayli meraklı Polat ile meşgul. Elimizi attığımız yer, bir komedi. Bazen diyorum ki yahu biraz da bu adamları ciddi bir surat ifadesi ile izleyeyim ama ne mümkün; kahramanlarımı görür görmez bütün sinirlerim kasılıyor ve daha o an gülmeye başlıyorum.

Üçü de benim için yenilenebilir enerji kaynakları, alın işte kış da geldi onlar olmasalar nasıl zaman geçecek ki koca bir kış boyu. Koltuklarında var olsunlar. Yok, yok, olmasınlar.

REFERANDUM

Sahi sizde yutacak mısınız o hapı? Hani Başbakan’ın “ Ben bu anayasa paketini bir hap gibi bir sefer de yuttururum bu millete” dediği haptan bahsediyorum. Üstü boyalı şeker ile kaplı o hapı yutacak mısınız?

Bakmayın siz paketi öyle allayıp pullayıp sunduklarına, o hediye paketi size değil kendilerine. Siz o hapı yuttuğunuzda, kendinizi değil onları otamış olacaksınız. Çünkü pakette kendilerinin hemen hiç bahsetmedikleri yahut bahsi geçtiğinde çok önemsiz gibi göstermeye çalıştıkları maddeler aslında onların kurtuluş reçeteleri.

Size yutturmaya gayret gösterdikleri aslında bu ülkeyi iflah olmaz bir kanser müsibetine mahkum edecek bir paket. Hani bilirsiniz siz de elmas tozu tarihte en çok kullanılan süikast şeklidir. Elmas tozunu yutan kişi uzun zaman içinde ama çok ağrılı bir şeklide ölür, ki ölüm nedeni olarak iç organların parçalanmış olması sayılır. Şimdi hükümetin de bize yutturmak istediği aslında tam da elmas tozu. Zaman içinde ve ağrılı.

Gelin bile bile ülkeyi daha fazla karanlığa hapsetmeyin. 12 Eylül sabahı o ampülün fişini sökelim gitsin!!

Bugün biraz etraflıca düşünelim. Son birkaç haftadır yaşanılanları derleyip toplayıp, bunları üzerinden konuşalım. Bakalım ortaya ne çıkacak. Önümüzde yapılacak bir genel seçim var ve tüm bu yaşananlar ışığında seçimlere dair bir öngörümüz olsun.

            Deniz Baykal çok dramatik bir şekilde görevini Kemal Kılıçdaroğlu’na devretti. Kılıçdaroğlu sol için büyük umut vaat ediyor. Nerede ise tüm solun üzerinde hemfikir olduğu, buluştuğu bir isim. İktidar hedefi çok ciddi.

            AKP’nin Anayasa değişikliği, iptal istemiyle Anayasa Mahkemesinde. Ve mahkeme bu talebi görüşmek için kabul etti. 5 Temmuzda görüşünü açıklayacak.

            Türkiye Brezilya ile birlikte yürüttüğü diplomatik çalışmalar ile İran’ı Nükleer takas anlaşmasına ikna etti. Bu Ortadoğu için çok önemli bir gelişme. Bu anlaşmada Türkiye’nin yardımcısının Brezilya olması ayır bir ilginçlik ama konumuz bu olmadığı için buna değinmeyeceğim. Bu arada önemli olan anlaşmanın imzalanmış olması. Amerika anlaşmaya rağmen hala ciddi endişeleri olduğunu açıkladı.

            Filistin’e yardım taşıyan Mavi Marmara adlı gemiye İsrail saldırdı. Dokuz kişi hayatını kaybetti. Yardım Filosunda ve saldırıya uğrayan gemilerde birçok ülke vatandaşı olduğu halde en sert tepkiyi Türkiye’deki AKP hükümeti gösterdi. Neredeyse tüm Arap ülkelerinde Erdoğan bir kahraman oldu.

            BM, İran’a yaptırımlar uygulanması konusunda anlaştı. Oylamada karşı görüş bildiren sadece iki ülke vardı. Türkiye ve Brezilya. Türkiye’nin karşıt oy kullanmasının ardından ABD hemen bir üzüntü ve hayal kırıklığı açıklamaları dizisine başladı. İran ise desteklerinden ötürü Erdoğan’a teşekkür etti.

            Ve sonuç olarak ülkede bir eksen tartışması başladı. Acaba Türkiye yüzünü doğuya mı dönüyordu? Siyasi birlikteliklerden, ekonomik yeterliliklere kadar bir düzine şey tartışılmaya başlandı. Ama ortada bir eksen kayması yok. Yaşanıla gelenlerin tümü bir seçim yatırımı oysa. AKP’nin son hamlesi.

            AKP iktidarı her zaman ABD tarafından desteklendi. Çünkü Türkiye’de siyasal olarak bir istikrar bugüne kadar ABD’nin işine geliyordu. AKP, ABD için misyonunu tamamladı ve artık bundan sonrası için ABD çıkarlarına tehlike oluşturabilecek durumda. Bu yüzden ABD desteğini çekti ve artık Türkiye’de başka bir iktidarı istiyor. Bu durum Erdoğan’a son iki Amerika ziyaretinde tebliğ edilmiş olacak ki, AKP kendisine yeni bir destek arayışına girdi.       AKP’nin yeniden iktidar olabilmesi için çok ciddi siyasi ve ekonomik desteğe ihtiyacı var. ABD, AB’ne karşı Rusya kozunu oynuyor ve bu da Avrupa’nın AKP’yi desteklemesine engel. AKP için tek şans Doğu ülkeleri idi ve o da bunu kullanıyor.

            AKP’nin Amerika için çok tehlikeli olan Ortadoğu’da oynaması ABD’yi fazlası ile endişelendirmekte ve bu endişenin gereği olarak ABD’yi Türkiye’de yeni bir iktidar gücünü desteklemeğe zorlamakta. Şüphesiz ABD’nin desteği olmadan seçimi kazanmak çok zor.

            Peki, ABD Türkiye’de nereyi destekleyecek? Bana kalırsa ABD bu seçimlerde bir CHP – MHP koalisyonunu destekleyecek. Ülkede yaşanılan süreç şimdilik bunu işaret etmekte. Bu durum ABD harici odakların hangi oranda AKP’yi destekleyecekleriyle alakalı olarak koalisyona AKP’yi de dahil edebilir. Ama asla AKP’nin tek başına bir iktidarından söz edemeyiz. Çünkü bu gerçekleşirse Amerika Ortadoğu’da çok ciddi bir açmaza girmiş olacak.  

            Türkiye’de yapılacak olan seçim aynı zamanda ABD’nin Ortadoğu’daki planlarının da başarılı olup olamayacağının bir göstergesi olacak. Zaman işlemeye başladı bakalım sonuç kimin lehine olacak? Kazanan kim olacak?